عشق حقیقی

                                        

سلام دوستای گلم.

بازم داره بهار میاد و در عرض 1سال کلی

خاطره درست کردیم واسه خودمون.

شاید تواین یه سال دوستای خوبی پیدا کردیم.

با بعضیا قهر کردیم.

با بعضیا آشتی کردیم

کلی اتفاق بد وخوب

شاد وغم گین برامون

افتاده  وکاش سعی کنیم باهمه خوب ومهربون باشیم و

گذشته رو جبران کنیم.

میخام همین جا بگم که امسال بهترین سال زندگیم بوده

چون دوستای خیلی خوبی پیدا کردم وزندگیم عوض شده

وسعی میکنم مثبت فکرکنم وبا اشتیاق به زندگیم ادامه بدم.

به خصوص یه نفر که خیلی کمکم کرده

خیلی ازش ممنونم وبه خاطر همه کارا ازش متشکرم.

وتا آخر عمرم مدیون محبتاشم.

به هر حال آرزوی بهترینهارو برای تمام ایرانیا وآدمای کره زمین دارم

به خصوص مردم آسیب دیده وغم دیده زاپن

واز صمیم دل باهاشون هم دردی میکنم.

وسال جدید رو به همگی تبریک میگم امیدوارم سال

پرشور ونشاطی داشته باشیدو

خدا همیشه یاور وپشتیبانمون باشه.

خیلی دوستتون دارم.

<<سال 1390 پیشاپیش مبارک>>

      

دل من دیر زمانی ست که می پندارد:
دوستی » نیز گلی ست
مثل نیلوفر و ناز ،
ساقه ترد ظریفی دارد
بی گمان سنگدل است آن که روا می دارد
جان این ساقه نازک را
-دانسته-
بیازارد!

در زمینی که ضمیر من و توست
از نخستین دیدار،
هر سخن ، هر رفتار،
دانه هایی ست که می افشانیم
برگ و باری ست که می رویانیم
آب و خورشید و نسیمش « مهر » است .

گر بدان گونه که بایست به بار آید
زندگی را به دل انگیزترین چهره بیاراید
آنچنان با تو در آمیزد این روح لطیف
که تمنای وجودت همه او باشد و بس
بی نیازت سازد ، از همه چیز و همه کس

زندگی ، گرمی دل های به هم پیوسته ست
تا در آن دوست نباشد همه درها بسته است
در ضمیرت اگر این گل ندمیده ست هنوز
عطر جان پرور عشق
گر به صحرای نهادت نوزیده ست هنوز
دانه ها را باید از نو کاشت

آب و خورشید و نسیمش را از مایه جان
خرج می باید کرد
رنج می باید برد
دوست می باید داشت

با نگاهی که در آن شوق بر آرد فریاد
با سلامی که در آن نور ببارد لبخند
دست یکدیگر را
بفشاریم به مهر
جام دل هامان را
مالامال از یاری ، غمخواری
بسپاریم به هم
بسراییم به آواز بلند
- شادی روح تو !
ای دیده به دیدار تو شاد
باغ جانت همه وقت از اثر صحبت دوست
تازه ، عطر افشان

گلباران باد

               



بر صندلی چوبی نشسته بود و ژاکتی پشمی به تن داشت و چای می نوشید ؛ بی خیال .

فنجان چای اما از خاطره پر بود و انگار حکایت می کرد از مزرعه چای و دختر چایکار

و حکایت می کرد از لبخندش ، که چه نمکین بود و چشم هایش که چه برقی می زد.

و دست هایش که چه خسته بود و دامنش که چه قدر گل داشت . چای خوش طعم بود .

پس حتما آن دختر چایکار عاشق بوده

و آن که عاشق است ، دلشوره دارد و آن که دلشوره دارد دعا می کند

و آنکه دعا می کند حتما خدایی دارد پس دختر چایکار خدایی داشت .

ژاکت پشمی گرم بود و او از گرمای ژاکت تا گرمای آغل رفت

و تا گوسفندان و آن روستای دور

و آن چوپان که هر گرگ و میش و هر خروس خوان راهی می شد .

و تنها بود و چشم می دوخت به دور دست ها و نی می زد و سوز دل داشت .



و آن که سوز دل دارد و نی می زند و چشم می دوزد و تنهاست ، حتما عاشق است

و آن که عاشق است ، دعا می کند

و آن که دعا می کند حتما خدایی دارد پس چوپان خدایی داشت .


دست بر دسته صندلی اش گذاشت .

دست بر حافظه چوب و وچوب ، نجار را به یاد آورد و نجار ،

درخت را و درخت دهقان را و دهقان همان بود که سالهای سال نهال کوچک را آب داد

و کود داد و هرس کرد و پیوند زد و دل به هر جوانه بست و دل به هر برگ کوچک .


و آنکه می کارد و دل می بندد و پیوند می زند ، امیدوار است

و آن که امید دارد ، حتما عاشق است و آن که عاشق است ، ، دعا می کند

و آن که دعا می کند حتما خدایی دارد پس دهقان خدایی داشت .


و او که برصندلی چوبی نشسته بود و ژاکتی به تن داشت و چای می نوشید ،

با خود گفت : حال که دختر چایکار و چوپان جوان و دهقان پیر خدایی دارند ،

پس برای من هم خدایی است .

و چه لحظه ای بود آن لحظه که دانست

از صندلی چوبی و ژاکت پشمی و فنجان چای هم به خدا راهی است .

                                                                                "عرفان نظر آهاری"

                      

الو ... الو ... سلام

                      

پسرم! گروهی ، اگر احترامشان کنی تو را نادان می دانند و اگر بی محليشان کنی

, از گزندشان بی امانی. پس در احترام ،اندازه نگهدار.

پسرم! سخت ترین کار عالم محکوم کردن یک احمق است. خون خودت را کثیف نکن-

ضمنا چرچیل هیچگونه نسبتی با طایفه ما ندارد. بچه هایش ادعای ارث نکنند.

پسرم! با کسی که شکمش را بیشتر از کتاب هایش دوست دارد ، دوستی مکن.

پسرم! دوستانت را با یک لیوان آب خوردن امتحان کن! آب را به دستشان بده تا بنوشند!

بعد بگو تا دروغ بگویند! اگر عین آب خوردن دروغ گفتند از آنان بپرهیز…

هان ای پسر! در پیاده رو که راه می روی، از کنار برو. ملت می خواهند از کنارت رد شوند.

پسرم! اگر کسانی از سر نادانی به تو خندیدند ، تو برای شفایشان گریه کن.

پسرم! خود را وابسته به هیچ دسته ای مدان. چه، پس فردا تقش درمی آید که آنی که تو می خواستی نیست و حالا خر بیار و باقالی بارکن.

پسرم! اگر به ناچار به جریانی متمایل شدی، جایی برای نفس کشیدن خود و رقیبت بگذار. نه او را چنان به زمین بکوب و نه خود را چنان بالاببر. دیرزمانی نیست که جایتان عوض شود.

پسرم! در تاکسی با تلفن همراه بلندبلند صحبت نکن.

هان ای پسر! اهل هنر را احترام کن. اما مواضع سیاسی ات را با کسی مسنج

و کسی را به خاطر مواضعش مرنجان.

                           
                       

  ...بقیه در ادامه مطلب